اگر خودمان را با تغییرات اقلیمی سازگار نکنیم، فوتبال از یک حق همگانی به یک امتیاز لوکس تبدیل می‌شود

طرفداری | بث مید، مهاجم تیم زنان آرسنال و تیم ملی انگلستان، در یادداشتی برای وب‌سایت گاردین^[1]، در مورد تغییرات اقلیمی درد دل کرده است:

من هرگز روزی که برای بازی در یورو ۲۰۲۵، در سوئیس پا به زمین گذاشتیم را فراموش نخواهم کرد. جو سنگین بود؛ نه به‌ خاطر فشار یا انتظار هواداران، بلکه از شدت گرما. دما بالاتر از ۳۰ درجه بود؛ گرمایی که سینه را می‌سوزاند و انگار درون آب در حال دویدن بودی.

در اردوی انگلیس، همه‌ چیز را برای مقابله با گرما آماده کرده بودیم: جلیقه‌های یخ، وقفه‌های آب‌ خوردن، گرم‌ کردن‌های اصلاح‌ شده؛ چیزهایی که تا همین چند سال پیش جزو زندگی فوتبالی نبود. در کمپ زوریخ، اتاق کرایوتراپی بود و حتی یخمک‌هایی برای پایین‌ آوردن دمای بدن. حوله‌های یخ‌ زده، زمان‌های استراحت بیشتر و هشدارهای پی‌ در پی برای آبرسانی به بدن هم بود. اما وقتی سوت مسابقه زده شد، هیچ پروتکلی نمی‌توانست این واقعیت را تغییر دهد که خودِ اقلیم تغییر کرده است.

سرعت بازی کاهش یافت. روند ریکاوری طولانی‌تر شد. هر دویدن تند و هر تکلی، کمی بیشتر هزینه داشت. یوروی تابستان امسال برای من از جهات دیگر هم متفاوت بود. نقش من به عنوان مهاجم در تیم انگلیس تغییر کرده بود؛ همیشه در ترکیب اصلی نبودم، اما بخشی از چیزی بودم که ما آن را «تمام‌ کننده‌ها» می‌نامیم. باید آماده می‌بودید که در هر لحظه، در هر موقعیت، حتی جایی که معمولاً بازی نمی‌کنید، وارد عمل شوید. در سوئیس من به میانهٔ میدان رفتم و در طول بازی نقش خودم را عوض کردم. این آمادگی برای سازگاری است، که باعث موفقیت یک تیم می‌شود.

ما در نهایت قهرمان تورنمنت شدیم؛ قهرمان دو دورهٔ پیاپی در سطح اروپا. اما وقتی زمین را ترک کردم، چیزی فراتر از مدال با خود داشتم. با این واقعیت روبه‌رو شدم که مسابقه‌ای که عاشقش هستم و همه چیزم را به من داده، اکنون تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار دارد. این چیزی نیست که در آینده رخ دهد؛ اکنون دارد اتفاق می‌افتد. در زمین‌های تمرین، در ورزشگاه‌ها و در جوامع سراسر جهان. مسابقات به دلیل موج‌های گرما لغو می‌شوند و جلسات تمرینی به غروب خورشید موکول می‌شوند.

هشدارهای کیفیت هوا بخشی از آماده‌سازی برای مسابقه شده‌اند. ورزشکاران به سازگاری عادت کرده‌اند؛ این کاری است که ما انجام می‌دهیم. اما سازگاری برای همهٔ ما در مواجهه با تغییرات اقلیمی حیاتی است. به همین من دلیل به پویش جهانی Adapt2Win پیوسته‌ام؛ پویشی که بیش از ۴۰ ورزشکار از سراسر جهان (از فوتبالیست‌ها تا موج‌سواران، بسکتبالیست‌ها، دوندگان، اسکی‌بازان و بازیکنان راگبی) آن را حمایت می‌کنند و از رهبران جهانی می‌خواهند اکنون در زمینهٔ سازگاری با تغییرات اقلیمی سرمایه‌گذاری کنند. زیرا آنچه در زمین فوتبال رخ می‌دهد، تنها نمایی از آن چیزی است که خارج از زمین در حال وقوع است.

وقتی خشکسالی، سیل یا گرمای شدید رخ می‌دهد، همهٔ ما تحت تأثیر قرار می‌گیریم، اما آسیب‌پذیرترین جوامع بیشترین هزینه را می‌پردازند. کشاورزان محصولاتشان را از دست می‌دهند، کودکان مدرسه را از دست می‌دهند، خانواده‌ها خانه‌های خود را از دست می‌دهند. با این حال، کمتر از ۱۰٪ از منابع مالی جهانی برای کمک به آماده‌سازی مردم برای این تأثیرات صرف می‌شود؛ به این معنی که میلیاردها نفر بدون محافظت باقی می‌مانند.

سازگاری به معنای تسلیم شدن نیست؛ بلکه یافتن راهی برای ادامه دادن است. این به معنای سیستم‌های آب بهتر، شهرهای هوشمندتر، مراقبت‌های بهداشتی قوی‌تر و دسترسی عادلانه‌تر به منابع مالی برای کسانی است که بیشترین نیاز را دارند. این در مورد تاب‌آوری است؛ همان مهارتی که هر ورزشکار برای ساختن آن تمرین می‌کند.

فوتبال همیشه مایهٔ برابری بوده است. هر کسی می‌تواند یک توپ بردارد و در ساحل، خیابان یا روی یک تکه چمن بازی کند. به همین دلیل، این بازی می‌تواند متعلق به همه باشد. اما تغییرات اقلیمی داستان را تغییر می‌دهد. گرمای شدید، بازی در فضای باز را خطرناک می‌کند. سیل، زمین‌ها را می‌شوید. خشکسالی زمین‌ها را به خاک تبدیل می‌کند. شرایطی که فوتبال را فراگیر می‌کرد (فضاهای باز و محیط‌های مشترک) اکنون در حال از بین رفتن است.

اگر خودمان را سازگار نکنیم، قابل دسترس‌ترین ورزش جهان، به یک امتیاز لوکس تبدیل می‌شود و نه یک حق. به همین دلیل، این مبارزه مهم است؛ نه فقط برای ورزشکاران در تورنمنت‌های سطح بالا، بلکه برای هر کسی که دوست دارد با دوستانش فوتبال بازی کند. من می‌خواهم نسل‌های آینده در دنیایی بزرگ شوند که ورزش هنوز مردم را کنار هم جمع می‌کند، جایی که کودکان هنوز می‌توانند به‌ طور ایمن در فضای باز بازی کنند، جایی که استعداد و کار گروهی بازی را تعیین می‌کند، نه آب و هوا.

هم‌اکنون، در COP30 در برزیل، رهبران جهانی در حال تصمیم‌گیری دربارهٔ اقدامات اقلیمی طی دههٔ آینده هستند. رئیس COP30 این لحظه را فرصتی برای تغییر بازی توصیف کرده و من امروز به آن امیدوارم. این به معنای سرمایه‌گذاری در راه‌حل‌هایی است که به مردم در سراسر جهان کمک می‌کند همین حالا با تغییرات اقلیمی سازگار شوند.

برخی می‌گویند تمرکز بر سازگاری، به معنای منحرف کردن توجه یا بودجه از کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای است. اما این یک برداشت نادرست است. ما باید هر دو را انجام دهیم. سرمایه‌گذاری در سازگاری، حواس‌پرتی از مقابله با علل تغییرات اقلیمی نیست؛ در واقع ما از این راه، از مردم در حین انجام این کارها حفاظت می‌کنیم.

حقیقت این است که سازگاری، جان‌ها را نجات می‌دهد و پیشرفت ایجاد می‌کند. این یک سازش نیست؛ بلکه یک استراتژی است. این راهی است برای زنده نگه داشتن ورزش به عنوان نیرویی برای وحدت و امید.

ما ورزشکاران، هر روز از محدودیت‌های خود فراتر می‌رویم. اما وقتی اقلیم مقاومت می‌کند، زمان آن است که جهان دست به کار شود. زیرا اگر بخواهیم چیزی از ورزش یاد بگیریم، این است که وقتی اوضاع علیه شماست، تنها یک راه برای پیروزی وجود دارد: سازگاری. اکنون زمان آن است که جهان نیز همین کار را انجام دهد.

References

1. ^{^}یادداشتی برای وب‌سایت گاردین (www.theguardian.com)

Authors: صاحب‌خبران - جدیدترین و آخرین اخبار ایران و جهان - علمی-فناوری